شعر

سپیده جدیری - پوریا - آرشام  پارسی                                                                  بازگشت به صفحه اول نشریه

از: سپیده جدیری

دخترِ خوبی كه شاعر است

دخترِ خوبی كه شاعر است

عطرِ لباس هایش ماركِ:

                            «شعر»!

امّا من

من بوی كاغذِ مُچاله ی زرد،

پشتِ دهانم استفراغ،

و ذهنم    

 گناهِ دقیقه ی لطیف را      دیگر تكرار نمی كند!



پَری شاعرِ عاشق- چشم

می خروشد به من:

                      - شعر!

امّا درد

دردِ سینه ام

سُرفه می كند:      خالی

سُرفه می كند:      سنگ

سُرفه می كند:      شكل:

دارم دوباره نقاشی هایم را زرد

می كُنم:

«هدیه به آفتابگردان

كه در شعر، قرمز است!»



پتیاره ی شاعر- چشم

- رو گردانده ام -

رو دارد می پرسد:

                      - شعر؟! ...

امّا گُل

گُلِ آفتابگردان

دارد دوباره زرد...

آه ! انگار     دارد نارنجی می شود!

صورتی مایل به خونِ من

شما گریه می كنید روی آبهای صورتی مایل به خونِ من

خونِ من مایل است روی دهانم

خونِ من مایل است مایل باشد به شما چه؟!

شما اگر مایلید       خَطید،

وگرنه خط می كشید برای من (بدون آنكه دوستم نداشته باشید)

خط راست است و تا آسمان ستون می شود

شما بگذارید لاشه ی دهانم بو نگیرد فقط!

راست است كه شما خط می كشید و من          روی آبهای آسمان

                                        صورتی مایل می شوم ها؟! ...

شما آب می ریزید روی آبهای صورتی مایل به خونِ من...

آزاد

جانْ آزادم،      مِهرْ حَلال،

مازادِ كارخانه...

هندسه ام تحلیل می رود:

مادرم شبیهِ مو

دستم، مُچ نمی شود

و عشق

تَنَم را پلّه دار

لَبَم را خنده دار       كرده است...

مازادِ كارخانه...

و خدا را می بخشم

و شما را می بخشم

چقدر از شما كوتاهترم

چقدر از شما نگاه كنید:

پیامبر گفت:

- جان، آزاد!         گناه كنید! ...

مازادِ كارخانه...

از: پوریا

انتظار

می دانم می دانی در سینه ام چه می باشد

می دانی لب که باز می کنم چه می گویم

از ژرفترین واژه های من خبر داری

هر وقت می خواهم حسی را برایت پرنده کنم

تا می آید آوازی سر دهد لبت را بر لبم می گذاری

هر چه سرود و ترانه و شعر است همه را می بلعی

وقتی می گویی فردا به سوی تو می آیم

دیوانه وار به سویت شعله می کشم

عجیب است

مرا هیجان می گیرد و می لرزم

چه بی تابی می کنم

می خواهم به تو برسم و لحظه را می شمارم

یک    دو    سه

مثل زندانی هایی که مشتاق مرگند

و وقتی به آنها می گویند

فردا شما را دار می زنیم

از خوشحالی شوکه می شوند

ساعت ها را می شمارند

نفس ها را و ضربان های قلبشان را

چه با حوصله می شمارند

****

رهایم می کنی؟

 حالا که با تو هستم رهایم می کنی؟

دلم یک ذره شده

 تنگ است اما نه برای تو    باور می کنی؟

نمی دانم چه رازیست

در حسرت دیدارت چشمم پر از اشک و دلم پر از غم است

نمی دانم چه رازیست

با خود غریبی می کنم و

 تو را خود می پندارم ؟!

به بالکن می روم تا ستاره ها را بشمارم

دلم می گیرد از این غربت و تنهایی آسمان

ستاره ها را نمی شود دید

نفس هایم یخ می زنند انگار

گلدان دو روزیست سرد و خشک است

تو هم حسرت دیدارش را می کشی انگار ؟!!

عکس تو

قلم می خواست دیگر

             چیزی روی این صفحه ننویسد

                            می خواست دیگر از تو چیزی به فکرش نرسد

                                                  می خواست سکوت را بهانه فراموشی کند

همه چیز از یادم رفت

                          خودم

                             عشقم

                       بوی خاک باران خورده شب های بارانی

                                              چشم انتظاری های همیشگی

                       امید به صبح چشم هایت

                                               رفتن هایت

                                                  نامه هایی که هرگز نرسیدند

اما عزیزم

نمی دانستم صبح

           عکس تو        بر دیوار قلبم        برای همیشه

گفتم  شعری قصه ای ترانه تنهایی کافی است

گفتی لحظه ای همدل و همنفسی و یک بغل خنده کافی است

آنگاه که با آهنگ های محزون می رقصیم

                                ماهی ها

                                    از لبان پر از خشم موج

                                                  روح تشنه خود را سیراب می کنند

برگ ها

با درخت آشتی می کنند و این پایان تلخی نیست برای فصل ها

لحظه ای آرامش

بیا نگاه هایمان را لبریز

                          زیبایی دوست کنیم

آری

آن لحظه ستاره ها با نگاه محزون چشمانمان خاموش می شوند

و  عشق چه دلنشین است

بگذار لحظه های رویایی ام را با تو سر کنم و قهرمان قصه های شیرین زندگیم تو باشی

بگذار نگاه های تشنه من از چشمان پر از شوق تو سیراب شوند

لب های پر تمنای من با اسم تو خاموش شوند

 دیگر دیریست سراغ تو را از ستاره ها می گیرم

آسمان آبی من اما امشب چه بی ستاره

بگذار این لحظه را نیز  این دوستت دارم را فریاد بزنم

از: آرشام پارسی

تقدیم به دو زیبا، زیبا کرباسی و حسین زیبای من

زیبای من

زیباست

زیبای من زیباست

زیبای من پاییز نیست که بریزد و لگدمال کند شاخ و برگش را

زیبای من زمستان نیست که بمیراند و مدفون کند همه را

زیبای من کویر نیست که گم کند مسافرش را

کیست زیبای من؟ چیست؟

زیبای من «ز»  زندگی دارد

«ی» دارد از یار از یاد

زیبای من «ب» دارد، «با هم بودن» است

«ااآ» دارد، «آینده» است

زیبای من کیست؟

زیبای کرباسی نیست

زیبا کرباسی شاعر است زن است زیباست 

اما زیبای من او نیست

زیبای من زن نیست

اما زیباست

شاعر نیست

اما شعر است

موهای زیبا کرباسی بلند است

موهای زیبای من کوتاه است

سینه ی زیبا کرباسی مو ندارد

سینه “زیبای” من پوشیده از موست

زیبا کرباسی معشوقه است

“زیبای” من عاشق است

زیبا کرباسی دلبر است

زیبای من دلدار است

زیبا کرباسی از زیبا بودن نمی ترسد

“زیبا”ی من از زیبای من بودن می ترسد

 از چه هراسان است؟

شاید از زیباهایی هراسان است که

نمی نویسند و نمی خوانند و نمی شنوند که

مرد هم می تواند زیبا باشد

زیبای من مرد زیبای من است

حسین من است که زیبای من است

آرشام پارسی، 14 نوامبر 2006