|
ژن هایی که یك مرد از پدر و مادر خود دریافت می
كند، نقش مهمی را در تعیین همجنسگرا بودن یا نبودن وی بازی می
كنند. این گفته براساس مطالعه ی جدیدی است كه مجدداً بحث ژن های
مرتبط با همجنسگرایی
را مجدداً پیش می كشد.
محققین می گویند این اولین باری است كه تمام
ساختار ژنتیكی انسان در جستجو برای یافتن تعیین كننده های
احتمالی گرایش همجنسگرایانه در مردان مورد بازبینی دقیق قرار
گرفته است. نتایج مشخص نموده است كه چندین ناحیه ژنی ممكن است در
شكلگیری همجنسگرایی نقش داشته باشند. پژوهشگر (دكتر موستانسكی
روان شناس دانشگاه ایلنویز در شیكاگو) میگوید: این تحقیق براساس
تحقیقات قبلی پایه ریزی گردید كه به صورت متفق القول مداركی را
از دخالت ژنتیك در گرایش جنسی یافته بودند، اما مطالعه ی ما در
واقع به این مربوط می شد كه این ژن
 ها
دقیقاً كجا قرار دارند؟ مطالعات قبلی فقط ژن هایی كه روی
كروموزوم
X
قرار داشتند را مطالعه نموده بودند. ژن های موجود روی این
كروموزوم تنها از یك مادر به پسر خود منتقل می شود، اما در این
مطالعه اطلاعات ژنتیكی تمام كروموزوم ها از جمله كروموزوم های به
ارث رسیده از پدر نیز مورد بررسی قرار گرفت.
بحث داغ در زمینه ی وجود ژن های همجنسگرایانه از
سال 1993 با گزارشی كه در مجله
Science
توسط دكتر دین هامر انجام شد، آغاز گردید. این مطالعه نشانگرهای
مرتبط با
DNA
روی كروموزوم
X
را با گرایش جنسی در مردان مربوط می نمود.
از این زمان به بعد سئوالاتی در زمینه ی اعتبار
این نتایج مطرح گردید. محققین دیگری سعی نمودند كه در راستای
تكرار و تأیید یافته ی هامر تلاش نمایند. هامر همچنین مؤلف ارشد
مطالعاتی است كه در شماره ی مارس ژورنال
Human Gentetics
به چاپ رسید.
موستاسنكی می گوید: چون گرایش جنسی یك مقوله ی
پیچیده است، ما هرگز قصد نداریم هیچ تك ژنی را كه تعیین كننده ی
همجنسگرایی باشد را پیدا كنیم. به نظر می رسد كه تلفیقی از ژن
های مختلف با هم وارد عمل شده و نیز احتمالاً با عوامل دخالت
كننده ی محیطی نیز تعامل دارند.
مطالعات قبلی روی دوقلوهای پسر نشان می دهد كه
بین 40 تا 60 درصد این تغییرات در گرایش جنسی به ژن ها ارتباط
دارند. بقیه تصور می شود كه عوامل محیطی و یا سایر عوامل
بیولوژیكی ولی غیرژنی باشند.
در این مطالعه محققین ساختار ژنتیكی 456 مرد را
از 146 خانواده كه دارای 2 یا چند برادر همجنسگرا بودند مورد
مطالعه قرار داده است.
بررسی های دقیق ژنتیكی نشان می دهد كه یك دسته
الگوهای همسان ژنتیكی در بین این مردان همجنسگرا روی سه كروموزوم
(كروموزوم 7، 8 و 10 ) وجود دارد. این الگوهای مشترك ژنتیكی در
60 درصد مردان همجنسگرای مطالعه شده وجود داشتند. این عدد اندكی
بیش از 50 درصد مورد انتظاری است كه تنها به طور تصادفی ممكن است
وجود داشته باشد.
نواحی روی كروموزوم 7 و 8 با گرایش جنسی مردانه
مرتبط است بدون توجه به اینكه مرد آن را از پدر یا مادر خود به
ارث برده باشد. نواحی روی كروموزوم 10 تنها با گرایش جنسی مردانه
ارتباط داشت در صورتیكه از مادر به ارث رسیده باشد.
محققین می گویند كه مرحله ی بعدی، تأیید این
یافته ها در گروه های مختلفی از مردان است برای اینكه معلوم شود
آیا نواحی یكسان ژنتیكی با گرایش جنسی مرتبط می باشد. موستانسكی
می گوید: اگر این تحقیقات ادامه یابد، خواهند توانست برای یافتن
ژنهای منفرد در بین نواحی ژنی مرتبط با گرایش های جنسی،
مطالعاتی را آغاز نمایند.
دكتر الیوت گرشون، استاد روان پزشكی و ژنتیك
انسانی در دانشگاه شیكاگو، معتقد است كه این مطالعه قدم مهمی به
سوی فهم نحوه ی تأثیر ژن ها روی گرایش های جنسی انسان به شمار می
رود. وی می افزاید تحقیق برای یافتن یك بخش متغیر ژنی در داخل یك
ناحیه ژنی كه در مردان همجنسگرا نسبت به مردان غیرهمجنسگرا
فراوانتر است، بسیار ارزشمند خواهد بود. گرشون در حال حاضر سرگرم
مطالعه ی دیگری روی برادران همجنسگرا، و دخالت های ژنتیك در
گرایش های جنسی است.
گرشون می افزاید، این گزارش نیاز به تحقیق بیشتر
روی گوناگونی های عادی در رفتار انسانی را بیش از بیش تأیید می
نماید. در رسانه های عمومی این بحث در گرفته است كه نیازی برای
مطالعه ی شرایط و ویژگی های رفتاری وجود ندارد اما این تحقیق
نشان می دهد كه ارتباط های ژنی برای ویژگی های مخصوص گرایش به
همجنس، موجود است.
http://www.webmd.com/sex-relationships/news/20050128/is-there-gay-gene
|
شماره بیست و
ششم